طرفدار هر دو دولت صفوى و گوركانى به حساب مىآمد سپرد و به ايرانيان واگذار نكرد . بنابراين همايون تا هنگام مرگش به سال 962 ه . ق به وعده خود وفا نكرد . پس از او فرزندش جلال الدّين اكبر پادشاه هند شد ولى او نيز شهر را به ايرانيان پس نداد . در همين هنگام فردى به نام شاه محمد قلاطى كه در اين سال با حمله بهادر خان ازبك حاكم زمين داور مواجه گشته بود ، از شاه ايران كمك خواست . شاه‌طهماسب هم فرصت را براى مداخله غنيمت شمرد و سلطان حسين ميرزا را روانه قندهار كرد . « 1 » سلطان حسين ميرزا ، بهادر خان را شكست داد اما شاه محمد قلاطى هم شروع به حيله‌بازى كرد و حاضر نشد شهر را به ايرانيان بدهد . ايرانيان زمين داور را متصرف شدند و وضعيت را به شاه نوشتند . شاه‌طهماسب هم در سال 965 ه . ق على سلطان تاتى اغلى را به كمك سلطان حسين ميرزا فرستاد و فرمان ايالت و دارايى آن ولايت نيز از سوى شاه‌طهماسب به نام حسين ميرزا صادر شد . ايرانيان شش ماه قندهار را محاصره كردند و شاه محمد قلاطى مجبور شد شهر را به ايرانيان داده و به هند برود . سلطان حسين ميرزا در آن شهر مستقر شد و نزديك به بيست سال در آنجا حكومت كرد . « 2 » شاه‌طهماسب يكى از دختران خود را هم نامزد همسرى وى كرد . « 3 » از شيوه حكومت سلطان حسين ميرزا در منابع چيزى نيامده است فقط در دو مورد ذكرى از او رفته است . اول اينكه در سال 969 ه . ق با جمعى از سپاهيان خود به زيارت حرم مطهر امام رضا عليه السّلام به مشهد آمد و از طرف برادرش ابو الفتح ابراهيم ميرزا حاكم مشهد ( 963 - 978 ه . ق ) مورد استقبال

--> ( 1 ) - حسن بيگ روملو : پيشين / 507 - 508 ؛ ولى قلى شاملو : قصص الخاقانى 1 / 77 ( 2 ) - اسكندر بيگ منشى : پيشين 1 / 151 ؛ ولى قلى شاملو : پيشين / 79 ( 3 ) - قاضى احمد قمى : پيشين 2 / 700